Ile dni trwało oblężenie Estergon? Jak działało oblężenie?

Jak długo się skończyły wymioty?
Jak długo się skończyły wymioty?

Oblężenie Esztergon, oblężenie Esztergon, prowadzone przez arcyksięcia Austrii, przez Imperium Osmańskie od 25 lipca do 8 sierpnia 1543 r. Po około dwóch tygodniach oblężenia miasto znalazło się pod panowaniem osmańskim.



Pod kontrolą arcyksięcia Austrii pod panowaniem dynastii Habsburgów Esztergon został zdobyty przez siły osmańskie pod wodzą sułtana Sulejmana I we wrześniu 1529 roku. Po powrocie wojska do Stambułu arcyksiążę austriacki Ferdynand, który poprosił o przekazanie mu Królestwa Węgier przez wysłannika wysłanego do Süleymana, dodał Esztergon do swojej ziemi, wraz z kilkoma osadami, po odrzuceniu jego prośby. Po tych wydarzeniach armia osmańska pod dowództwem Sulejmana, który ponownie wyruszył na Węgry, zajęła część miejsc, ale Ostrzyhoń pozostał w rękach Austrii. Chociaż roszczenia Austrii do Węgier zakończyły się traktatem w Stambule w czerwcu 1533 r., Ferdynand Budin był oblężony około trzy miesiące po śmierci króla Węgier Janosa I, mianowanego przez Sulejmana w lipcu 1540 r. Chociaż miasto zostało zdobyte przez siły austriackie, siły osmańskie na czele z Sulejmanem zajęły je w sierpniu 1541 roku. Po powrocie Sulejmana do Stambułu postanowiono zorganizować kolejną wyprawę w ten region, ponieważ Ferdynand ponownie zaatakował ziemie węgierskie.

Sulejman, który wyjechał do Edirne w grudniu 1542 r., Po spędzeniu tu zimą wyjechał na Węgry w kwietniu 1543 r. Po zdobyciu Valpo (dzisiejsza nazwa Valpovo), Szászvár, Anyavár (dzisiejsza nazwa Sióagárd), Máré, Peçuy (dzisiejsze Pécs) i Siklós przez siły osmańskie, Esztergon został oblężony 26 lipca 1543 r. Oblężenie zakończyło się zdobyciem cytadeli przez siły osmańskie 8 sierpnia. Później, gdy Istolni Belgrad znalazł się pod panowaniem osmańskim, kampania została zakończona, a wojsko powróciło do Stambułu 16 listopada 1543 r.

Tło oblężenia Estergon

Ambasador Francji Jean Frangipani, który przybył do Stambułu, stolicy Imperium Osmańskiego w grudniu 1525 r., Dla króla Francji François I, który został schwytany do Świętego Cesarstwa Rzymsko-Niemieckiego po bitwie pod Pawią 24 lutego 1525 r., Na prośbę matki króla Louise de Savoie. Poprosił o pomoc osmańskiego sułtana Süleymana I. [4] Sulejman, który obiecał pomóc w napisaniu listu, zdecydował się na wyprawę na Węgry, nawet jeśli dojdzie do porozumienia między dwoma państwami i François zostanie zwolniony. Wielki wezyr Ibrahim Pasza został najpierw wysłany na Węgry, a armia pod wodzą Sulejmana przeniosła się na Węgry 23 kwietnia 1526 roku. Król Węgier II. Podczas gdy armia osmańska wygrała bitwę z armią dowodzoną przez Lajosa 29 sierpnia 1526 r .; Z drugiej strony Lajos zginął, tonąc na bagnach, wraz z niektórymi żołnierzami uciekającymi z bitwy. Po tej bitwie Królestwo Węgier zostało przyłączone do Imperium Osmańskiego, a János Zápolya z prowincji Erdel został mianowany przez Sulejmana. Jednak arcyksiążę Ferdynand Austrii, brat Świętego Cesarza Rzymskiego Karola V, nie uznał królestwa Jánosa i ogłosił się królem Węgier; Po pokonaniu wojsk Jánosa wkroczył do Budina 20 sierpnia 1527 r. I poprosił o uznanie siebie za króla Węgier w zamian za płacenie podatków Imperium Osmańskiemu. Sulejman, który odmówił, wyruszył na nową wyprawę 10 maja 1529 r. I po kapitulacji Budina, który oblegał 3 września 1529 r., 7 września ponownie przekazał swoje rządy Jánosowi. Armia osmańska, której udało się zająć Ostrzyhom 22 września, obległa Wiedeń 23 września po wejściu na terytorium Austrii 1529 września 27 r., Ale oblężenie zostało zniesione 16 października, a wojska powróciły do ​​Stambułu 16 grudnia 1529 r.

Po oblężeniu Wiednia otrzymał odmowę od wysłanego przez Ferdynanda drugiego wysłannika Süleymana, który zadeklarował, że należy mu oddać Królestwo Węgier. W rezultacie oblężenie Budin, przeprowadzone między październikiem 1530 a grudniem przez Ferdynanda, który zabrał miasta Esztergon, Wyszehrad i Vaç od Imperium Osmańskiego, nie powiodło się. W związku z doświadczeniem, armia dowodzona przez Süleymana i İbrahima Paszy opuściła Stambuł 25 kwietnia 1532 r. Niektóre części kampanii zostały zdobyte przez Turków. Niemiecka wyprawa prowadzona przez Süleymana zakończyła się jego powrotem do Stambułu 21 listopada 1532 roku. Kilka miesięcy później, 22 czerwca 1533 r., Na mocy traktatu stambulskiego podpisanego między arcyksięciem Austrii a Imperium Osmańskim Ferdynandem, gdzie pozostawiono mu niewielki obszar na zachodzie Węgier, zakończył jego roszczenia do Węgier i uznał panowanie Jánosa na Węgrzech i opodatkował Imperium Osmańskie rocznym podatkiem w wysokości 30.000 złota. zgodził się dać.

Po śmierci Jánosa 22 lipca 1540 r. Jego żona Izabela Jagiellonka otrzymała zgodę Sulejmana na przejęcie Węgier w imieniu jego syna Jánosa Zsigmonda Zápolyi, który urodził się kilka dni przed śmiercią Jánosa. Ferdynand, który dowiedział się o wydarzeniach, ponownie obległ Budin w październiku 1540 r., Ale nie mógł zdominować wojsk węgierskich w mieście. W następnym roku armia lojalna Ferdynandowi ruszyła na Budin. Wojska, które przybyły do ​​miasta 3 maja 1541 r., Otoczyły miasto 4 maja. Sulejman, który najpierw wysłał wojska pod dowództwem gubernatora Rumeli Divane Hüsrev Paszy, a następnie trzeciego wezyra Sokollu Mehmeda Paszy do Budin, wyruszył 23 czerwca 1541 r. Z armią. Wiodące siły osmańskie przybyły do ​​Budin 10 lipca 1541 r. Dowiedziawszy się o zbliżaniu się głównej armii, siły Ferdynanda zakończyły oblężenie 21 sierpnia i rozpoczęły odwrót. Kampania zakończyła się, gdy wojska wróciły do ​​Stambułu 27 listopada 1541 r. Po ponownym oblężeniu Budin i Pesztu przez Ferdynanda w 1542 r. Sulejman postanowił ponownie wyruszyć na Węgry.

Przygotowania do wyprawy i wyprawa

Po tym, jak zdecydował się wyruszyć na kampanię, Süleyman wysłał gubernatora Rumelii Ahmeda Paszy do Rumelii, a Janissary Agha Ali Ağa do Edirne 2 września 1542 r. I nakazał prowincjom Rumelii i Anatolii oraz ich wodzom sanjackim przygotowanie wyprawy. Ahmed Pasha, który pierwszy udał się do Varadin, a stamtąd do Segedin, przygotował szefów Sancak do wyprawy. Siły morskie składające się z 371 jednostek pod dowództwem gubernatora Hüdavendigar Hacı Ali Beya zostały przydzielone do transportu amunicji i zapasów z Morza Czarnego do Budin przez Dunaj. Aby zabezpieczyć wschodnie granice państwa podczas kampanii, Karaman Beylerbeyi Pîrî Pasha został mianowany Beylerbeyi z Damaszku, a były Karaman Beylerbeyi Hüsam Pasha został ponownie wyznaczony na Karamana Beylerbeyi i otrzymał rozkaz zbierania żołnierzy i ochrony granicy. Do budowy mostów na rzekach Sava i Drava, które znajdują się na trasie sił osmańskich, wyznaczono sanjaków z Silistre, Niğbolu, Vidin, Semendire i İzvornik. Po zakończeniu przygotowań w Stambule Süleyman wyjechał do Edirne 17 grudnia 1542 roku. Po spędzeniu tu zimy wyruszył do Sofii wraz z synem Bajazydem 23 kwietnia 1543 roku. Siły dowodzone przez Sulejmana, który przybył do Belgradu 4 czerwca, zjednoczyły się z siłami pod dowództwem gubernatora Rumeli Ahmeda Paszy i gubernatora Anatolii Ibrahima Paszy, którzy przybyli tu wcześniej.





Większość sił biorących udział w wyprawie składała się z prowincjonalnych żołnierzy z prowincji Anatolii, Rumelii i Budin oraz żołnierzy Kapikulu w centrum stanu. Żołnierze na statkach na Dunaju i żołnierze z niektórych zamków regionu również brali udział w wojsku podczas kampanii. Całkowita liczba żołnierzy biorących udział w wyprawie jest różna w zależności od źródeł. W książce Ruznamçe jest napisane, że jest 15.077 pensji i 13.950 wojskowych, które zostały rozdzielone. Ponieważ dystrybucja pensji odbywała się w Siklós, liczba 15.077 żołnierzy była liczbą żołnierzy, gdy byli w Siklós, a dystrybucja dochodów została dokonana w Istolni Belgradzie, ostatnim przystanku wyprawy, a liczba 13.950 reprezentuje liczbę żołnierzy tutaj.

Po zdobyciu Valpo (dzisiejsze Valpovo) w dniu 22 czerwca, kiedy był tu sułtan, zamki Szászvár, Anyavár (obecnie Sióagárd) i Máré wysłały wiadomość o kapitulacji. Siły osmańskie, które opuściły Valpo 28 czerwca, zostały poinformowane, że zamek Peçuy poddał się 29 czerwca. 6 lipca Siklós dołączył również do Imperium Osmańskiego. Opuszczając Siklós 12 lipca, siły osmańskie przybyły do ​​Budin 21 lipca.

oblężenie

Po odrzuceniu wezwania do kapitulacji złożonego 25 lipca, 26 lipca, Ostrzyhoń został wystrzelony z dział na Dunaju, a także z sił Trzeciego Wezyra Mehmeda Paszy z północy oraz janczara Ağası Ali Bey, gubernatora Rumeli Ahmeda Paszy i gubernatora bośniackiego Sancak Ulamy Beya z południa. został otoczony przez jego siły. W forcie przebywali żołnierze niemieccy, hiszpańscy, włoscy i węgierscy, których liczba według źródeł wahała się od 1.300 do 6.000. Hiszpańskimi przywódcami byli Martín Lascano i Francisco Salamanca, Niemcami byli Tristan Vierthaler i Michael Regensburger, a Włosi byli dowódcami o imionach Torielli i Vitelli. Wezwanie do kapitulacji z 31 lipca, piątego dnia oblężenia, również zostało odrzucone przez zamek. Podczas gdy siły osmańskie weszły przez wyrwy otwarte w murach 6 sierpnia, obrońcy zamku wycofali się do zamku wewnętrznego. Następnego dnia, 7 sierpnia, oblężenie zakończyło się zdobyciem cytadeli przez siły osmańskie.

Po oblężeniu

Po podboju region, w którym znajduje się miasto, został przekształcony w sanjak i połączony z prowincją Budin. Süleyman, który wszedł do zamku 8 sierpnia, kazał przekształcić bazylikę wewnątrz zamku w meczet. Po wyznaczeniu na zamek dizdara, qadi i strażników rozpoczęto przygotowania do przeniesienia się do Istolni Belgrad, kolejnego przystanku wyprawy. 12 sierpnia do namiotu Salomona przybył ambasador króla Zygmunta I RP, który złożył gratulacje i prezenty. 15 sierpnia dowódcy zamku Tata poinformowali, że zamek się poddał. Siły osmańskie opuściły Ostrzyhom 16 sierpnia i obległy Istoli Belgrad, do którego dotarły 20 sierpnia 22 sierpnia. 3 września miasto zostało zdobyte przez siły osmańskie. Po zdobyciu miasta rozpoczęły się przygotowania do powrotu, a wojska osmańskie, które 16 września opuściły Istoni Belgrad, przybyły do ​​Budin, stamtąd do Varadin, a następnie z Varadin do Belgradu. Kiedy armia była w Belgradzie, Süleyman otrzymał wiadomość, że zginął tu jego syn Mehmed, Saruhan (dzisiejsze imię Manisa) Sancak Bey. Süleyman, który nakazał przewiezienie jego ciała do Stambułu, przybył do Stambułu 21 listopada.

Według zeszytu Ruznamçe, podczas gdy w Siklós było 15.077 13.950 żołnierzy osmańskich, liczba żołnierzy w Istolni Belgrad spadła do 1.127. Różnica między XNUMX osobami pokazuje liczbę osób, które straciły życie podczas oblężenia Esztergon i Istolni Belgrad. Wśród tych, którzy stracili życie podczas oblężenia, był Cündî Sinan Bey, gubernator Bolu.

19 czerwca 1547 r. Podpisano traktat stambulski między arcyksięciem Austrii a Imperium Osmańskim. Na mocy porozumienia, które obejmowało Święte Cesarstwo Rzymskie, Ferdynand i Karol V zgodzili się przekazywać Węgierom 30.000 XNUMX złotych florenów rocznie Imperium Osmańskiemu pod kontrolą Imperium Osmańskiego oraz zachodnim i północnym Węgrom pod panowaniem dynastii Habsburgów.





sohbet

Bądź pierwszy i skomentuj

Yorumlar