Kim jest İlhan Usmanbaş?

Kim jest ilhan usmanbas
Kim jest ilhan usmanbas

İlhan Usmanbaş, (data urodzenia 23 października 1921 r., Ayvalık İstanbul). Jest tureckim kompozytorem i nauczycielem muzyki klasycznej i elektronicznej.

życie 



Samodzielnie zaczął grać na wiolonczeli w wieku dwunastu lat i podjął naukę muzyki u Sezai Asala podczas swojego życia studenckiego w Galatasaray High School. Po ukończeniu liceum w 1941 roku rozpoczął naukę na Wydziale Literatury w Stambule i Konserwatorium Miejskim. Cemala Reşita Reya i lekcji wiolonczeli Sezai Asala, aw 1942 roku przeniósł się do Wydziału Kompozycji Państwowego Konserwatorium w Ankarze, harmonii, kontrapunktu i kompozycji u Hasana Ferida Alnara, kompozycji u Ahmeta Adnana Sayguna, wiolonczeli Davida Zirkina i fortepianu z Ulvi Cemal Erkin. W 1948 roku ukończył Państwowe Konserwatorium w Ankarze. W tym samym roku poślubił sopranistkę Atıfet Usmanbaş.

Pierwszym dziełem orkiestrowym, które napisał jeszcze jako student, była „Little Night Music” (1946), zainspirowana Mozartem. W tym samym roku widzimy Usmanbaşa w nowych poszukiwaniach: zaczął oglądać pisma i książki Sartre'a i Leibowitza w języku francuskim, odkrył w bibliotece operę Albana Berga „Wozzeck” i zaczął wspólnie badać i wykonywać dzieła innych współczesnych kompozytorów z Bülent Arel. To właśnie w tych latach zaczęła się przyjaźń z Ertuğrulem Oğuzem Fıratem, młodym kompozytorem, który nie był studentem konserwatorium.

W 1952 r. Wyjechał do Ameryki za pośrednictwem Organizacji Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury (UNESCO) i w tym samym roku dołączył do założycieli Stowarzyszenia Helikon w Ankarze. W 1956 r. Wykładał historię muzyki w Państwowym Konserwatorium w Ankarze. W latach 1957-58 wyjechał do Ameryki ze stypendium Rockfellera i znalazł okazję do poznania wielu kompozytorów.

Po 1960 roku kompozytor zaczął odchodzić od „pisania seryjnego” i zwrócił się ku nowym technikom. Jego przygoda z kompozycjami przebiegała generalnie w następujący sposób:

  • Do 1948 roku wpływy Hindemitha, Bartoka, Strawińskiego, Reya.
  • Między 1950 a 60 rokiem techniki seryjne i ich oryginalne zastosowania.
  • Oryginalne badania po serii od 1960 do chwili obecnej; aleotoryczny (losowy), dowolna polifonia, kolaż, minimalne zastosowania, monorytmiczne, optyczno-graficzne wartości swobodne, mikromodalność.

Usmanbas, równolegle z wieloletnim nauczycielem kompozycji, który kontynuował w Turcji, publikował książki i tłumaczenia, referaty konferencyjne oraz artykuły. Wśród głównych z nich są:

  • Gatunki i formy w muzyce (przekład André Hodeira),
  • Krótka historia muzyki światowej (przekład z Curt Sachs) i
  • Gatunki muzyczne

policzalny.

Kolekcja muzyczna dzieł İlhan Usmanbaş jest objęta certyfikatem Sevda-Cenap And Music Foundation.

Jego praca 

1) „Sześć preludiów” na fortepian, Ankara 1945; Tytuły: Toccato, Siciliano, allo conanina, duo lyriche, V, Alla Francese; Wydanie: Theodore Presser, Bryn Mawr, USA

2) „Little Night Music” na orkiestrę smyczkową, Ankara, 1946; Tytuły: Allegro, Adagio, Menuetto, Finale; Wydanie: Państwowe Konserwatorium w Ankarze, nr: 16.

3) „Sonata” na skrzypce i fortepian, Ankara, 1946. Tytuły: Allegro, Adagio, Allegro. Wydanie: Państwowe Konserwatorium w Ankarze, nr: 31.

4) „Kwartet smyczkowy - 47”, Ankara, 1947. Pamięci Bartoka: 2/4 = 88, 1/4 = 52, 3/8 = 96, temat i wariacje: Nagroda Fromma. Wydanie: Boosey / Hawkes, Nowy Jork.

5) „Koncert skrzypcowy”, Ankara 1947. Dla İlhan Özsoy. Tytuły: Allegro, Allegro molto. Skrzypce - adaptacja fortepianowa: Usmanbaş. Druk: Konserwatorium w Ankarze.

6) „Symfonia nr: 1”, Ankara 1948. (poprawiona: 1978). Tytuły: Preludio, Allegro, Postludio, imprezy w Fundacji Andyjskiej. Nagranie zespołu: 1986.

7) „Kentet” na klarnet i kwartet smyczkowy. Ankara 1949. Tytuły: Allegro, adagio, allegro. Wydanie: Państwowe Konserwatorium w Ankarze, nr: 20.

8) „Sonata” na trąbkę i fortepian (w stylu Haendla), Ankara, 1949. Tytuły: Allegro, Largo, Allegro. Reprodukcja z pisma kompozytora.

9) „Sonata” na obój i fortepian. Ankara, 1949 r. Ali Kemal Kaya. Tytuły: Invention, Chaconne, Toccata. Reprodukcja z pisma kompozytora.

10) "Narrator", orkiestra smyczkowa, kwartet smyczkowy, muzyka na fortepian i kotły, Ankara, 1950 r. (Nieukończona)

11) „Symfonia nr: 2” na smyczki, Ankara, 1950. Tytuły: Allegro, adagio, allegro. Reprodukcja z pisma kompozytora.

12) „Muzyka na wiolonczelę i fortepian nr: 1”, Ankara 1951. Sekcja pojedyncza. Reprodukcja z pisma kompozytora.

13) „Muzyka na wiolonczelę i fortepian nr 2”, Ankara 1951. Publikacje Państwowego Konserwatorium w Ankarze.

14) „Morgue Poetry” na narratora, chór i wielką orkiestrę. Ankara 1952. Poezja: Ertuğrul Oğuz Fırat. (nie ukończone).

15) „Trzy wiersze muzyczne” na sopran i fortepian. Ankara-Tanglewood, 1952. Prezentacja: Luigi Dallapiccola. Wydanie: Suvini Zerboni, Mediolan, 5306. (nagroda Koussewitzky'ego).

16) „3 obrazy Salvadora Dali” na 22 instrumenty smyczkowe, Ankara 1952 - 1955. Tytuły: „Las Tentationes de san Antonio”, „El Sentuaro”, „Angel Explotando Annonicamente. Reprodukcja z pisma kompozytora.

17) „Pięć etiud” na skrzypce i fortepian. Ankara 1952 - 1955. Nagrania radiowe; Reprodukcja z pisma ręcznego.

18) „Trial for Yaylılar Orchestra”, Ankara, 1953.

19) „Oğuzata”, muzyka sceniczna, Ankara, 1955. Dzieło Selahattina Batu.

20) „Four Japanese Estamp” na chór żeński i orkiestrę, Ankara, 1956. (Brak partytury).

21) „Black Pen” na ścieżkę dźwiękową, instrumenty dęte i perkusję. Stambuł, 1956.

22) „Trzy utwory na klarnet i wiolonczelę”, Ankara, 1956.

23) "Three Sonata" na klarnet i fortepian, 1056. Wydanie: Ankara State Conservatory No: 22.

24) „Błękitny ptak”, muzyka teatralna, Ankara, 1956.

25) „Three Chapters” na dwa fortepiany, Ankara, 1957. Wydanie: Ankara State Conservatory.

26) „Poetry Music”, Nowy Jork, 1958. Na mezzosopran i pięć instrumentów. (Nagroda Koussewitzky'ego), Prasa: Państwowe Konserwatorium w Ankarze.

27) "Iki Madrigals" na chór mieszany, Ankara, 1959.

28) „Un coup de dés” na wielki chór i orkiestrę na głosy i spółgłoski wywodzące się z sylab wiersza Stéphana Mallarmégo pod tym tytułem, Ankara, 1959.

29) „Repos d'été” na kwartety smyczkowe i sopran do wiersza Eluarda, Ankara, 1960.

30) „Sekizli”, Ankara, 1960.

31) „Two Pieces” na skrzypce i wiolonczelę, Ayvalık, 1960.

32) Na altówkę i fortepian, Ankara, 1961.

33) „Cienie”, dwie części na wielką orkiestrę, Ankara, 1962.

34) „Nieśmiertelne kamienie morskie” na fortepian, Ankara, 1965; Jest poświęcony Kamuranowi Gündemirowi; Druk: Konserwatorium w Ankarze.

35) „Śledztwo”, jeden odcinek na fortepian. Ankara, 1965. Wydanie: Państwowe Konserwatorium w Ankarze.

36) „Niebieski trójkąt”, jedna sekcja na obój, Ankara; 1965. Wydanie: Państwowe Konserwatorium w Ankarze.

37) „… że są sami…”, sekcja pojedyncza na skrzypce solo, Ankara, 1965-68; Dedykowany Suna Kan; Nagranie radiowe: 1968.

38) „Jumping into the Void”, Pojedyncza sekcja na skrzypce solo z fletem, rożkiem angielskim, kontrabasem i fortepianem, Ankara, 1965-66; I nagroda Konkursu Kompozytorskiego im. Wieniawskiego, Ponzan, Polska; Wydanie: Polomya State Music Streams jako adaptacja skrzypiec i fortepianu.

39) „Sekcja” na wielką orkiestrę, Ankara, 1965-66; „W imię wojny o niepodległość”; Zamówienie TRT; nagranie radiowe: Presidential Symphony Orchestra pod dyrekcją GE Lessing.

40) „12 małych utworów”, składanki przedstawień teatralnych dla dzieci na 3 flety, 2 oboje, skrzypce i perkusję, Ankara 1967; Druk: Konserwatorium w Ankarze.

41) „Shattered Sinfonietta” na orkiestrę złożoną z różnych instrumentów. Ankara, 1967–68; Ertuğrul Oğuz do Fırat; pierwszy głos: Utrecht, Holandia, 1980; Zamówienie TRT; Partycje i partie posiadają certyfikat TRT.

42) „Raslamsals I, II, III na trąbkę, fortepian, skrzypce i kontrabas, Ankara, 1967; Po raz pierwszy wykonano z choreografią Şebnem Aksan: Istambuł, 1977.

43) „Raslams IV, V, VI, na wibrafon, saksofon altowy, kontrabas i perkusję, Ankara 1968, prawykonanie: Ankara, 1993, Moscow New Music Ensemble.

44) „Raslamsal, Vc-Pf I, II” na wiolonczelę i fortepian, Ankara, 1968; Pierwszy głos głosowy Ankara, 1993, członkowie Moskiewskiego Zespołu Nowej Muzyki.

45) „Format / You (I, II, III)” na fortepian, Ankara 1968: pierwsza wokalizacja, Ankara, 1971, Kamuran Gündemir.

46) „Kaynak”, forma otwarta na fortepian solo, ósemkę wiolonczeli, cztery kontrabasy, Ankara, 1968.

47) „Muzyka na balet” na orkiestrę złożoną z różnych instrumentów, Ankara, 1968; Nagroda Geneva Ballet Music Competition (1969); Jego pierwsza inscenizacja; Genewa, 1971; Senogrofia: Jean-Marie Sosso; prawykonanie w Turcji: Ankara State Opera and Ballet, 1974; Choreograf: Duygu Aykal.

48) „Wolności” na chór, perkusistów i reżysera, Ankara 1970.

49) „Şenlikname”, na pięć solówek, chór żeński, harfę, perkusję perkusyjną i perkusyjną, na wiersz İlhan Berk o tym samym tytule; Dedykowane Necilowi ​​Kazimowi Aksesowi, Ankara, 1970.

50) „A Lookless Cat Kara” na głos i fortepian, Ankara, 1970; W wierszu Ece Ayhan o tym samym tytule; pierwszy głos lektora; Istambuł, 1977, Mesut İktu i Metin Öğüt; Druk: Konserwatorium w Ankarze.

51) „Kareler” na głosy, mówców, chór i zespół instrumentów, Ankara, 1970; Na zbiorze wierszy Behçeta Necatigila o tym samym tytule.

52) „Yaylı Dördül '70”, Ankara, 1970. Do Faruk Güvenç; pierwszy głos: kwartet Yücelen, Ankara, 1973.

53) „4 łatwe utwory 12-tonowe” na fortepian, Ankara, 1970; Ulvi Cemal Erkin; pierwszy głos: Kamuran Gündemir, Ankara, 1973.

54) „Przemówienie do młodzieży” na orkiestrę i dwóch mówców podczas „Przemówienia do młodzieży” Atatürka, Ankara, 1973. prawykonanie: Prezydencka Orkiestra Symfoniczna pod dyrekcją Hikmeta Şimşka, 1974; Rozporządzenie Ministerstwa Kultury.

55) „Devr-i Kebir” na sekstet perkusyjny, Ankara, 1974; Prawykonanie: Istanbul Festival, Fink Percussion Six, 1975; Wydanie: wydanie Simrock, Hamburg. Użyj jako baletu: Japonia, 1993, Choreografia: Dilek Evgin.

56) „FI-75” na flet solo, İstanbul'1975; Pierwszy głos: Mükerrem Berk, 1975.

57) "Klarnet basowy X klarnet basowy", kaseta-taśma baslarnet, Istambuł, 1976; Harry'emu Sparnaayowi; pierwszy głos lektora: H. Sparnaay, Holandia, 1979.

58) „… dokąd idą chmury?”, Na muzykę baletową, cztery instrumenty bijące i dwa oboje, Ayvalık-Ankara, 1977; prawykonanie: Ankara State Opera and Ballet, choreograf: Duygu Aykal; Partycja: w Państwowej Operze i Balecie w Ankarze.

59) „Kwartet saksofonowy”, Stambuł, 1977-78; Dla Kwartetu saksofonowego Het Rinjmond; prawykonanie: Evanston, USA, 1980. Pierwsze wykonanie w Turcji: Istanbul Saxophone Quartet Festival Rinjmond; Partycja TRT Music Office.

60) „III Symfonia” na wielką orkiestrę, 3 głosów, Istambuł, 7; prawykonanie: (pierwsze 1979 odcinków) Presidential Symphony Orchestra pod dyrekcją Gürera Aykala, Ankara, 5. Zamówienie TRT, partytura w TRT Music Office; głos zagraniczny: Duńska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Arturo Tamaya Prezentacja: Atıfet Usmanbaş.

61) „Monoritmica” na kwartet klarnetowy, Istambuł, 1980; Adnan Saygun; Dla Kwartetu klarnetowego Het Nederlands; prawykonanie: Het Nederlands Clarinet Quartet, Utrecht, 1981.

62) „Pokój w domu, pokój na świecie”, muzyka baletowa na wielką orkiestrę, Istambuł, 1981; Prawykonanie: Członkowie Prezydenckiej Orkiestry Symfonicznej pod dyrekcją kompozytora, Ankara Radio Studio, 1982.

63) „Saxmarim” na saksofon i marimafon, Stambuł, 1982-85; Dla Duo Contemporaine; pierwszy głos: Duo Contemporaiene, Istambuł, 1987.

64) „Partita (alcoarci)” na klawesyn, Istambuł, 1983-85; tytuły: Allemande, Corrente, Aria, Ciacona; Za rok Bacha; pierwszy głos: Leyla Pınar, Istambuł, 1991.

65) „Gilgamesz” na muzykę sceniczną, chór i perkusję do sztuki Orhana Aseny, Istambuł, 1983. pierwszy raz wystawiony w Stambule w 1983 roku, reżyser: Raik Alnıaçık.

66) „Concert Aria” na harfę i orkiestrę smyczkową, Istambuł, 1983; Order Fundacji İnönü, ku pamięci İnönü, dla Sevina Berka; prawykonanie: 1985, Sevin Berk i TRT Chamber Orchestra; imprezy są certyfikowane przez Andyjską Fundację.

67) „Partita per Violino Solo” na skrzypce solo, Istambuł 1984-85; tytuły: Allemande, Corrente, Aria, Giga; Na rok Bacha.

68) „Partita per Violoncello Solo” na wiolonczelę solo, Istambuł, 1985; Tytuły: Allemande, Corrente, Aria, Ciacona.

69) „Viva la Musica”, trzy trąbki, dwie części na perkusję i smyczki, Ayvalık-İstanbul, 1986. prawykonanie: 3. Viva Concert, Bayerischer Raundfunk. Reżyseria: Hikmet Şimşek, Münich, 1987.

70) „Linie”, grafika na fortepian, gitarę, perkusję, Istambuł, 1086; pierwszy głos: Grup AMM, Istambuł, 1986.

71) „Perpentuum Immobile-Perpetuum Mobile”, dwie części na dźwięk symfoniczny i perkusję, Istambuł, 1988; Betin do Güneş; pierwszy głos: Kolonia, 1992.

72) „Partita” na altówkę solo, Istambuł 1989; Opracowanie z partity na wiolonczelę solo.

73) „Solo Piano na 12 instrumentów”, Istambuł, 1990 - 1992.

74) „Trio di tre soli”, jedna sekcja na skrzypce, Ayvalık, 1990.

75) "Tropic", jedna partia na skrzypce, altówkę i wiolonczelę. Ayvalık, 1991; pierwszy głos: Ankara New Music Festival, Moscow New Music Ensemble, 1993.

76) „Linie i punkty” na harfę, Istambuł, 1992; Pierwszy głos dla İpek Mine Tongur: Istambuł, 1992.

77) „Music for Wind and Strings”, Istambuł, 1994.

78) „Muzyka na fortepian” do Cengiz Tanç. Stambuł, 1994.

79) „Kwartet smyczkowy”, Istambuł, 1994.

80) „Muzyka na wiolonczelę” ku pamięci Lutosławskiego. Stambuł, 1994

81) „Muzyka na klarnet i fortepian”, Istambuł, 1994.

82) „Muzyka na skrzypce i fortepian”, Istambuł, 1994.

83) „Music for Altosxophone and Marimba”, Istambuł, 1995.

84) „Trio” na fortepian, skrzypce i wiolonczelę, Istambuł 1995.

85) „Muzyka na Wielką Orkiestrę”, ku pamięci Uğura Mumcu, 1996.

86) „Music for String Dördül”, 1996.

87) „Muzyka na wiolonczelę”, 1997.

88) „Music for Two Cello”, 1997.

Jego muzyka do gier dziecięcych 

1) „Keloğlan”, Ankara State Theatre, 1949.

2) „Płaczący chłopiec z uśmiechniętą dziewczyną”, słuchowisko radiowe, 1955.

3) „Blue Bird”, Ankara State Theatre, 1956.

4) „Pollyanna”, Ankara State Theatre, 1956.

5) "Bocian Sultan", Ankara State Theatre, 1959.

6) "Mad Dana", słuchowisko radiowe, 1965.

7) „Power of Goodness”, słuchowisko radiowe, 1965.

8) "Śpiąca królewna", słuchowisko radiowe, 1966.

9) „Flecista z wioski Fareli”, słuchowisko radiowe, 1966.

10) "Złodziej", słuchowisko radiowe, 1966.

11) „Take Your Rose, Give Your Rose”, słuchowisko radiowe, 1967.

12) Cztery kawałki dla dzieci.

Armin

Pokaz przemysłu kolejowego 2020

sohbet

Bądź pierwszy i skomentuj

Yorumlar