Kim jest Barış Manço?

Kim jest baris manco baris manco gdzie jest baris m amp
Kim jest baris manco baris manco gdzie jest baris m amp

Barış Manço (ur. 2 stycznia 1943; Üsküdar, Istambuł - zm. 1 lutego 1999; Kadıköy, Stambuł), artysta turecki; piosenkarz, kompozytor, autor tekstów, producent i gospodarz programów telewizyjnych, felietonista, artysta stanowy i ambasador kultury. W Turcji jeden z pionierów muzyki rockowej, zaliczany do założycieli gatunku Anatolian Rock. Ponad 200 piosenek, które skomponował, przyniosło mu dwanaście złotych i jedną platynową płytę i kasetę. Niektóre z tych piosenek zostały później zinterpretowane w języku arabskim, bułgarskim, holenderskim, niemieckim, francuskim, hebrajskim, angielskim, japońskim i greckim. Ze swoim programem telewizyjnym pojechał do wielu krajów świata, dlatego nazwano go „Barış Çelebi”. W 1991 roku otrzymał nagrodę Artysty Republiki Turcji Unvanı. Zmarł 1 lutego 1999 roku w szpitalu Siyami Ersek, dokąd został zabrany na zawał serca w domu.

Wczesna kariera


Zaczął grać w liceum Galatasaray. Artysta, który swoją edukację ukończył w Liceum im. Şişli Terakki, ukończył studia wyższe w Belgijskiej Akademii Królewskiej na kierunku „malarstwo-grafika-architektura wnętrz” i ukończył ją jako pierwszy w swojej szkole.

Młodość

Mehmet Barış Manço, drugie dziecko Tureckiego Konserwatorium Państwowego, nauczyciel muzyki klasycznej, artysta i pisarz Rikkat Uyanık i İsmail Hakkı Manço, urodził się 2 stycznia 1943 r. W szpitalu Üsküdar Zeynep Kâmil. II. Jego rodzina nazywała się Mehmet Barış, ponieważ urodził się podczas II wojny światowej. brał również udział w wywiadzie, że jego syn Manco Doğukan „Mój ojciec urodził się w Stambule w 1943 roku i po raz pierwszy przyjął imię pokoju w Turcji, w zasadzie imię swojego ojca. Nazwa Pokój narodziła się z tęsknoty za pokojem w następstwie wojen światowych w 1941 roku. Mój wujek też urodził się w 41 roku, kiedy rozpoczęła się wojna. Jednak w 1941 roku zmarł wujek mojego ojca Yusuf, którego nigdy nie widział, a jego pseudonim brzmiał Tosun Yusuf. Ze smutkiem nazwali go Tosun Yusuf Mehmet Barış Manço. Mój ojciec zawsze Tosun zaczął szkołę podstawową Yusuf Mehmet Baris Manco oni sildiriy z rejestrów tylko Mehmet Baris Manco nazwisko pozostaje „ojcem opisu Tosa pierwszego Pokoju są ludzie i że nazwisko w Turcji Yusuf powiedział, że Mehmet Baris Manco. Miał troje rodzeństwa, Savaş, İnci i Oktay, w rodzinie składającej się z czworga dzieci. Rikkat Uyanık, która również uczyła Zeki Müren podczas pracy w Konserwatorium, później uczestniczyła w programach telewizyjnych z Barış Manço i śpiewała piosenki. Jego rodzinne korzenie migrowały z Konyi do Salonik po podboju Stambułu, a ze względu na trudności lat wojny wyemigrował do Stambułu podczas I wojny światowej. Po separacji rodziców, gdy miał trzy lata, Barış Manço zaczął mieszkać z ojcem. Często zmieniał domy z ojcem iw Cihangir, Üsküdar, KadıköyMieszkał w Ankarze i przez krótki czas w Ankarze. Towarzyszył mu jego brat Savaş i jego siostra İnci, najmłodszy członek rodziny. Kadıköy Zaczął w szkole podstawowej Gazi Mustafa Kemal. Uczył się w czwartej klasie w Ankara Maarif College i szkole podstawowej KadıköySkończył w szkole, w której zaczął. Uczęszczał do środkowej sekcji Galatasaray High School jako student z internatem. Muzyką zainteresował się amatorsko w 1957 roku. Po śmierci ojca 4 maja 1959 r. Opuścił liceum Galatasaray i ukończył naukę w liceum Şişli Terakki.

Manço, który zaczął interesować się muzyką jako amator w 1957 roku, założył swój pierwszy zespół, Kafadarlar, w 1958 roku. Podczas gdy ta grupa, założona w latach gimnazjalnych, wykonywała covery rock and rolla, Barış Manço stworzył w tym okresie swoją pierwszą kompozycję Dream Girl, a także zdobył małą nagrodę muzyczną w Ankarze. Jego druga grupa, Harmoniler, również miała przyjaciół z liceum Galatasaray. Swój pierwszy koncert dał w sali konferencyjnej Galatasaray High School w 1959 roku.

Lata 1960

Pierwsze 45-te egzemplarze Barış Manço i Harmonies zostały opublikowane przez firmę Grafson Record w 1962 roku. Barış Manço zrobił 3 45s z Harmonilerem. Te 45-tki to Twistin Usa / The Jet and Do The Twist / Let's Twist Again, opublikowane w 1962 roku oraz Çıt Çıt Twist / Dream Girl, wydane w 1963 roku. Manco, kontynuując naukę po ukończeniu liceum w Belgii, opuścił Turcję, żądając rozwiązania Harmonie.

Baris Manco, we wrześniu 1963 roku, Belgia, aby zobaczyć wyższe wykształcenie w Akademii Królewskiej, została oddzielona od Turcji, a ciężarówka ze stolicą Francji przed wyjazdem do Belgii, pojechał do Paryża, z którym rozmawiał wcześniej, spotkał francuskiego piosenkarza Henri Salvadora i. Henri Salvador uznał język francuski Barış Manco i jego wygląd za niewystarczający z powodu nadwagi, a Manço, który nie mógł zawrzeć umowy, udał się do swojego brata Savaş Manço w Belgii. Studiując malarstwo, grafikę i architekturę wnętrz w Królewskiej Akademii w Belgii, pracował również jako kelnerka i dozorca samochodów. W międzyczasie poznał belgijskiego poetę André Soulaca. Dzięki Soulacowi poprawił swój francuski i miał okazję oceniać swoje kompozycje. Soulac napisał teksty do kompozycji Manço.

Barış Manço, który chciał kontynuować swoje muzyczne życie w 1964 roku, rozpoczął współpracę z „Jacques Danjean Orchestra” w porozumieniu z wytwórnią Rigolo. Poprawiły się również warunki rejestracji Barış Manço, który wrócił z Twist do Rock and Roll. We wrześniu 1964 roku wydał dwie francuskie EPki zawierające cztery piosenki. Pierwsza EP-ka zawierała Baby Sitter i Quelle Peste, druga EP-ka zawierała piosenki Jenny Jenny i Un autre amour que toi. W wyniku sukcesu winyli był gościem programu z muzyką pop „Salut les copins” emitowanego we francuskim radiu. Kiedy EPA przybyła do Turcji, twórcy radia Manco myślą, że oferują francuskiego artystę.

Występując przed Salvatore Adamo i France Gallem w sali koncertowej Olympia w Paryżu 12 stycznia 1965 r., Wykonał po francusku i angielsku własną kompozycję Babysitter, następnie Jenny Jenny, Quelle Peste, Un autre Amour que toi i Je veux savior. śpiewał swoje piosenki. Występowi scenicznemu Manco gratulował Henri Salvador. W tym samym roku dał koncert z zespołem „Golden Rollers” w Liège. W 1966 roku zwrócił na siebie uwagę, pokazując na festiwalu przykłady z muzyki tureckiej z zespołem „The Folk 4”. Jednak zakaz grania płyty przez francuskiego muzyka, ponieważ nie podobał mu się akcent Barış Manço, głęboko wpłynął na Barış Manço i był jednym z powodów, które zakończyły jego europejską karierę. W tym samym roku grupa „L 'Alba” wykonała pierwszy utwór napisany przez Barış Manço i André Soulac.

Podczas swojego koncertu w Olimpii w 1966 roku spotkał się z belgijskim zespołem „Les Mistigris”, co oznacza „Wild Cat” i zaczął z nimi grać. Koncertował z zespołem we Francji, Belgii, Czechosłowacji, Belgii, Niemczech i Szwecji. Barış Manço, który podpisał umowę z Sahibinin Sesi, wypuścił II Arrivera / Une Fille i Aman Avcı Vorma Beni / Bien Fait Pour Toi 1966 z Les Mistigris w 45 roku. Miał rozszczep wargi w wyniku wypadku w Holandii w 1967 roku i zaczął zapuszczać wąsy.

Manco ponownie latem 1967 przyjechał do Turcji z Les Mistigris, Ace dał też koncert w klubie. Ostatnie nagrania Manco z Les Mistigris zostały zebrane i wydane w EP pod koniec 1967 roku. Na tej EP znalazły się utwory o nazwach Big Boss Man, Seher Vakti, Good Golly Miss Molly, a także pierwsza turecka kompozycja Manco „Like Us”, która później stała się znana jako „Cuff Links”. Jednak Barış Manço i Les Mistigris zostały rozdzielone, ponieważ zajmowały się problemami wizowymi i prawnymi. Do grupy należą pierwsze psychedeliczne w Turcji (psychedelic imagery) oraz rockowe piosenki Les Mistigris Manco.

Po odejściu z Les Mistigris Barış Manço rozpoczął współpracę z grupą Carefree na początku 1968 roku. Zespół, w którego skład wchodzą młodzi gitarzyści Mazhar Alanson, Fuat Güner, perkusista Ali Serdar i basista Mithat Danışan, był młodym zespołem, który wcześniej dawał własne koncerty. Po połączeniu Barış Manço z Kaygisizlar utwory tureckie zostały ponownie nagrane i opublikowane, a utwory angielskie pozostawiono w oryginalnej formie. Na tej pierwszej płycie wydanej przez Barış Manço z Sayan piosenka „Like Us” została ponownie nagrana jako „Cufflinks”.

Ta pierwsza płyta, wydana w 1968 roku przez Barış Manço i Kaygisizlar, zawierająca utwory Cufflinks / Big Boss Man / Morning Time / Good Golly Miss Molly, została wydana przez Sayan i zyskała dużą popularność. Gdy Manço kontynuował swoją edukację w mieście Liège, grupa spotkała się w miesiącach letnich i zaczęła nadawać elementy psychodeliczne, łącząc je z mistycyzmem Anatolii z ich trzecim 45-tkiem Bebek / Keep Lookin. Manço, populista, którego powszechne postrzeganie nie szkodzi dziś wartościom moralnym, został pokazany jako szarlatan, arogancki buntownik w 68. Barış Manço nagrał płyty z „Trip / In the Darkness”, „Eyelashes, Ok Ok Eyle / Crying Not Worth Life”, „Kağızman / Anadolu” i „Flower of Love / Boğaziçi”, które zostały wypełnione w Paryżu. Stworzył charakterystyczną melodię Wschód-Zachód z muzyką wschodnią, którą posypał psychodelicznymi tonami. Wydając płyty z przerwami, zespół był pod wpływem stopniowo narastającego ruchu muzyki psychodelicznej, znanego z bliskości tematów anatolijskich i wschodnich motywów. Jedna z 45-tek nagranych przez Barış Manço z Careless People, Ağlama Değmez Hayat sprzedała się w ponad 1969 50.000 egzemplarzy w 1969 roku, zdobywając Manço swoją pierwszą złotą płytę. Manço ukończył Królewską Akademię Belgijską w czerwcu XNUMX roku, zajmując pierwsze miejsce i wrócił do Stambułu ze swoją narzeczoną.

1970

Dla Manço, który oddzielił się od The Carefree pod koniec 1969 roku [28], rok 1970 był rokiem, w którym otworzył się od psychodelicznego rocka na typowe anatolijskie wody pop. Baris Manco wkracza w nowy rok bez Kaygısızlara, w Turcji… „I„ jeśli jest znany za granicą ”,„ Itd. ”O nazwie zapoczątkowanej przez grupę, rozpoczęło się nowe dzieło. Wraz z tą grupą „Derule / A Little Night Music” zauważyła, że ​​tablica Manco, ta grupa rozpoczęła trasę koncertową obejmującą rejony Morza Śródziemnego i Morza Czarnego w Turcji.

W listopadzie 1970 roku Manço, który do tego dnia używał zachodnich instrumentów, opublikował Dağlar Dağlar [29]. Utwór nagrany na gitarze Barış Manço i kemençe Cüneyda Orhona z Kemençe, jest początkiem własnego stylu muzycznego Barış Manço, który nie ogranicza się do rocka. Płyta Dağlar Dağlar, która sprzedała się w ponad 700.000 XNUMX egzemplarzy, przyniosła Manço jedyną Platinum Record Award w jego karierze. Aktor Öztürk Serengil wręczył nagrodę przyznaną przez Sayana Plak podczas koncertu Manço w kinie Istanbul Fitaş.

Góry Góry wraz z sukcesem tureckiego rynku muzycznego przynoszą wspaniałe brzmienie Baris Manco, rzucił w Turcji rzadki podpis z 1970 roku, który już zdecydował się połączyć siły ze słynnymi Mongołami. Bo celem obu grup było zdobycie sławy w Europie muzyką turecką. Do tego czasu Manço tworzył muzykę z zachodnimi wpływami, podczas gdy Mongołowie tworzyli muzykę w stylu anatolijskim. W wywiadzie na ten temat Manço powiedział: „Teraz jesteśmy całością. Nie jestem piosenkarzem Mongołów ani moim zespołem. Staliśmy się zupełnie nową grupą. Nazywamy się MançoMongol. Ci z nas, którzy doszli do tego samego poziomu mentalności, zdali sobie sprawę, że nadszedł czas, aby oddać głos całemu światu, aby to, co robimy, było lepsze ”. Turcja to pierwszy koncert grupy, który odbył się na ceremonii wręczenia platynowych nagród Mançomongol Manco w kwietniu 1971 roku. W okresie do maja Barış Manço nagrywał z Mongołami „Here is the Camel, Here is the Trench”, „Katip Arzuhalim Yaz Yare Yare” i „The Daughter of the Thousand Bull”. „Oto rów, oto wielbłąd”, podobnie jak Dağlar Dağlar, cieszył się dużym uznaniem i zaliczał go do klasyków z Barış Manço. Według Manço, na odcinku Kütahya ich trasy po Anatolii, po zagrożeniu przez jego długie włosy, autobusy turystyczne zostały zaatakowane dynamitem. Nikt nie został ranny w wybuchu, który nastąpił zaraz po koncercie. Pracując we Francji z powodu choroby Barış Manço, który zachorował na świnkę w 1971 roku, grupa ta wyjechała po czterech miesiącach koncertów w różnych miejscach. Mançomongol rozwiązał się w czerwcu 1971 roku z powodu nieporozumień w grupie i problemów zdrowotnych Barış Manço.

Lata 1971 i 1972 spędził z Barış Manço, pracując z wieloma artystami nad założeniem Kurtalan Express. W 1971, 1969 Beauty Queen of Turkey została zaręczona z Azra Balkans. Zaręczyny doprowadziły do ​​ich separacji w maju 1972 roku. Został schwytany jako dezerter w drodze na Cypr w 1972 roku, a prawo do bycia oficerem rezerwy uzyskał dzięki dyplomowi Królewskiej Akademii Belgijskiej. Przed odbyciem służby wojskowej, w lutym 1972 roku, Manço założył Kurtalan Express, którego nazwa wzięła się od pociągu jadącego ze Stambułu na południowy wschód. W maju 1972 roku wszedł do studia wraz z grupą i nagrał piosenki „Death Allah's Order” i „I'm Gamzedeyim Deva Bulmam”. Koncertował w Anatolii z orkiestrą Manço, Engina Yörükoğlu, Celala Güvena, Özkan Uğur, Nur Moray i Ohannes Kemer. Barış Manço poszedł do wojska po tym, jak wydał swoją pierwszą płytę z piosenkami „Death Allah's Order” i „Gamzedeyim Deva Bulmam”, którą nagrał z tą grupą na początku 1972 roku. Pierwsza płyta Barış Manço i Kurtalan Ekspres, wydana przez Türküola, „Death is God Order - I am Deva Bulmam” to: Ohannes Kemer (bęben smyczkowy, gitara), Nur Moray (perkusja), Engin Yörükoğlu (perkusja) ), Celal Güven (instrumenty perkusyjne), Özkan Uğur (bas), Nezih Cihanoğlu (gitara). Pod koniec maja 1972 roku zespół dał koncert pożegnalny i wysłał Manço do wojska. Kurtalan Express ogłosił, że się nie rozproszy i spodziewa się powrotu Manço z wojska.

W kwietniu 1972 r. Rozpoczął pracę jako uczeń oficera rezerwy w Dowództwie Szkoły Artylerii i Rakiet Polatlı, która trwała sześć miesięcy. Później przez rok służył jako porucznik dowódcy zespołu baterii artylerii w Edremit. Manço, który ściął wąsy i włosy, od tej pory zawsze będzie miał wąsy i długie włosy. Koncertował w domach wojska Polatlı i Edremit. Krótko przed zwolnieniem został powołany do Domu Armii Harbiye. Manço, który służył przez 19 miesięcy i 26 dni, nie wyszedł na scenę poza domem wojskowym.

Chociaż Barış Manço trzymał się z daleka od środowiska koncertowego zaraz po zakończeniu treningu, starał się dotrzeć do publiczności z płytą. Z Kurtalanem Ekspresem nagrał piosenki „Küheylan” i „Lambaya Püf De” i wprowadził je na rynek wraz z kopertą zawierającą zdjęcie peruki zrobione z daleka. Küheylan, opublikowane w lutym 1973 roku, było pierwszym dziełem, które spowodowało, że nazwa Manço wzrosła po prawej stronie. Słowa takie jak Aslıhan, Neslihan i wróćmy do naszej istoty w utworze były odbierane jako tęsknota za Azją Centralną. Po tym albumie nastąpił Hey Koca Topçu / Genç Osman, który został wydany w sierpniu 1973 roku i ukończony pod koniec służby wojskowej w Manço. Fakt, że Young Osman był również piosenką serhatową, spowodowałby krytykę Manço jako idealistę.

Swój pierwszy koncert po odbyciu służby wojskowej dał w kinie Ankara Dedeman. Po odbyciu służby wojskowej po raz pierwszy zaczął występować w kasynie. Jednak wszedł na scenę w Lunapark Gazinosu w Ankarze tylko na cztery dni i rzucił pracę. Odnosząc się do jego odejścia z pracy, wyjaśnił: „Chcieli na różne sposoby ograniczyć nasze programy, nie zaakceptowaliśmy tego i odeszliśmy”. W tym okresie nakręcił swój pierwszy teledysk do piosenki „Hey Koca Topçu”. W tym klipie członkowie Kurtalan Express pojawili się w strojach Janissary i Mehter, a Barış Manço pojawił się jako Mülâzim-i Evvel Barış Efendi w mundurze wojskowym. W połowie lat 70-tych Cem Karaca był postrzegany jako symbol lewicy, a Barış Manço jako symbol prawej. Jednak protestowałby tym, którzy prosili o „Hey Big Topçu”, podnosząc lewą pięść, mówiąc, że nie tylko przyjechaliśmy po Ciebie, ale po wszystkich.

Barış Manço i Kurtalan Ekspres nagrali swoje 1974 albumów pod tytułem „Nazar Eyle, Laughing Ha Laugh” w 45 roku. Chociaż te dwie prace zostały zaczerpnięte ze studium koncepcyjnego o nazwie Baykoca Epic, którego historię, teksty i muzykę napisał Barış Manço, w pierwszej kolejności musiały zostać opublikowane w latach 45. Później dzieło Nazar Eyle zostało usunięte z Baykoca Epic. Z drugiej strony, eposem jest „Etc.” Manço. Zupełnie inny kształt miał przybrać pod koniec 1975 roku, wzbogacając go o takie tematy, jak „Taniec dziewczyn w sukniach ślubnych”, który nagrał ze swoją grupą lata temu. W tym samym roku magazyn Hey przyznał Manço tytuł męskiego piosenkarza roku. Plan nagrania i transmisji koncertów Barış Manço i Kurtalan Ekspres, którzy podróżowali po Australii w 1974 roku, nigdy się nie spełnił. W tym samym roku wystąpił na scenie w ramach „Hey Music Festival-27”, który odbył się 74 czerwca na stadionie İnönü.

W 1975 roku „Wiem, że wiem”, którego jedna strona została napisana w wojsku, została opublikowana jako lokomotywa dla pierwszych gramatyk, które Barış Manço przygotowywał z Kurtalanem Ekspresem, oraz 2023 utworów składających się z instrumentalnego „45”, którego jedna strona jest tytułem nadchodzących longsów. W tym samym roku, po roku pracy, opublikował pierwsze fragmenty swojej kariery, 2023. Wcześniejszy psychodeliczny rock Manco lub anatolijskie pochodzenie piosenki w najbliższej perspektywie jest bardzo różne, ponieważ składa się z pięciu części w stylu, który nazywa się rock progresywny 13-minutowy Bayko autorstwa Epic and the Republic of Turkey napisany w 100. rocznicę utworu symfonicznego, którym jest 10-minutowy „Son of Rock” z W dyskografii artysty ukazał się jako niezwykły album z epickimi dziełami, jak np. Duet „2023”. W tym okresie Barış Manço grał w jedynym filmie w swojej karierze, Baba Bizi Eversene.

Po tym, jak Özkan Uğur opuścił grupę w Kurtalan Ekspres w 1975 roku, były członek Depression i Erkin Koray Ahmet Güvenç dołączył do grupy w 1976 roku. Nowym klawiszowcem Kurtalana był Kılıç Consultant, który dołączył do grupy z Dadaş. W tym samym roku Barış Manço i Kurtalan Ekspres wydali 45 utwór zatytułowany „Nowy rekord Barış Manço”. Po jednej stronie lat 45-tych był „Rezil Dede”, a po drugiej „Vur Ha Vur”. Utwór zatytułowany „Rezil Dede” był wersją znanej czarnomorskiej piosenki ludowej „Çay Elinden Öteye” z humorystycznymi słowami Barış Manço, która została przetłumaczona na rockową komedię. Z drugiej strony „Vur Ha Vur” był poprawioną wersją utworu z epickiej części eposu „2023”, Baykoca Epic, w brzmieniu funk i jazz-rocka.

Manço, który podpisał kontrakt z CBS, światową firmą w marcu 1976 roku, zostanie uruchomiony pod nazwą Baris Mancho i będzie składał się w całości z angielskich piosenek na rynek europejski oraz Georges Hayes, składający się z Kurtalan Express i około 1976 belgijskich muzyków i 30 wokalistek, do końca 4 roku. Pracował w studiu - w Belgii - wykorzystując wszystkie możliwości dawnej technologii w towarzystwie orkiestry. Długie, które kosztowały 2 miliony TL i były sprzedawane w wielu częściach Europy pod nazwą Baris Mancho pod koniec 1976 roku, nie odniosły ogólnie oczekiwanego sukcesu, nawet jeśli znajdowały się na szczycie listy w krajach wschodnich, takich jak Rumunia i Maroko. Album został wydany jako Nick the Chopper w Turcji na początku 1977 roku i odniósł wielki sukces.

W 1977 roku ukazał się Sakla Samanı Gelir Zaman, składający się z piosenek z płyt Barış Manço i Kurtalan Ekspres, które ukazały się w latach 1972-1975. Barış Manço i Kurtalan Ekspres odbyli 45-dniową trasę po Anatolii w 1977 roku. Podczas części trasy Balıkesir zespół koncertowy został zaatakowany, a członkowie zespołu Oktay Aldoğan i Caner Bora zostali ranni i przewiezieni do szpitala. Pomimo tego incydentu trasa była kontynuowana i została zakończona. W tym samym roku, przy wsparciu firmy CBS, wystąpiła z Kurtalanem Ekspresem w Rainbow Theatre w Londynie, wykonując swoje piosenki angielskie i tureckie. Po koncercie Manço cierpiał na infekcję wątroby i przeszedł operację w Belgii z powodu guza przyczepionego do jego jelita w jamie brzusznej.

Manco, który przez jakiś czas trzymał się z dala od muzyki z powodu problemów zdrowotnych, zaczął przygotowywać nowy rekord powrotu do Turcji w czerwcu 1978 roku. Ożenił się z Lale Çağlar, którego poznał w 1975 r. 18 lipca 1978 r. [48] Bahadır Akkuzu wszedł do Kurtalan Express jako gitarzysta po tym, jak Ohannes Kemer opuścił zespół. Barış Manço i Kurtalan Ekspres zagrali koncert promocyjny swojej nowej piosenki Yeni Bir Gün, która ukazała się pod koniec 1978 roku, w grudniu 1978 roku w kinie Şan. Barış Manço wykonał „Mehmet Ağa with Yellow Boots” i „Aynalı Belt İnce Bele”, które są jednymi z piosenek na albumie, w Nowy Rok 31 grudnia 1978 na TRT. Barış Manço i Kurtalan Ekspres dwukrotnie gościli w programie muzycznym „Magic Lamba” przygotowanym przez İzzet Öz w TRT w 1979 roku i przedstawili swoje utwory z albumu. Nakręcono także klipy do niektórych utworów, które miały być pokazane w programie. Niektóre z nich to „Mehmet Ağa w żółtych butach”, „Pozdrowienia dla Ciebie”, „Co może być moim Bogiem” i „Nowy dzień”.

Nowy dzień, zaniedbana podczas wojny Turcja w sensie międzynarodowej kariery Baris Manco, doprowadziła do umocnienia jej miejsca i powrotu na front. W wielu swoich wywiadach Manço opisywał ten okres jako odrodzenie i przejście do mistrzostwa. W 1979 roku rozpoczęcie tracenia działalności Cem Karaca w Turcji było ważnym czynnikiem przyspieszającym odrodzenie Manco. Baris Manco, rock progresywny na tym albumie dał jeden z najlepszych przykładów w Turcji. Utwory takie jak Mehmet Ağa w żółtych butach i Aynalı Belt należą do piosenek, które Barış Manço skomponował przy użyciu ludowych wyrażeń i z powodzeniem połączył muzykę turecką z muzyką progresywną i stały się hitami tego okresu. Barış Manço zdobył tytuł męskiego artysty roku podczas rozdania Golden Butterfly Awards swoją piosenką New Day w 1979 roku. Tą piosenką kompozytor roku, album roku i aranżacja roku również otrzymał nagrody, a Kurtalan Ekspres zdobył grupową nagrodę roku. Przekazał cały dochód z podróży po Anatolii w 1979 roku na edukację i leczenie głuchoniemych dzieci. W tym samym roku koncertował w Holandii, Belgii, Wielkiej Brytanii, Niemczech i na Cyprze w ramach 5. rocznicy powstania Cypryjskiej Tureckiej Federacji w Nikozji i Famaguście. W drodze powrotnej z koncertu w Belgii, 24 sierpnia 1979 roku w Edirne, pękła mu opona samochodowa i zderzył się z samochodem. Manço, którego kręgosłup pękł w wypadku, był z dala od scen przez długi czas, ponieważ musiał chodzić ze stalowym gorsetem wokół szyi i talii.

1980

W 1980 roku Manço po raz pierwszy skomponował dla innego artysty. „Hal Hal”, który Barış Manço zrobił na zamówienie Nazana Şoraya i zagrał w swoim nagraniu Kurtalan Ekspres, wygrał piosenkę roku, a Nazan Şoray zdobył złotą płytę. Manço uczestniczył w tym roku w Bulgarian Golden Orpie Music Festival i został wybrany najlepszym wokalistą z piosenkami Nick The Chopper i I am a Song.

We wrześniu 1980 r. Barış Manço obchodził swoje dwudzieste urodziny jako „20. Ukoronował Rok Sztuki, wykonując „Disco Manço”. Usunięcie tureckich robotników w ręce Niemców pirackich kaset w Turcji nie było wymówką, aby nie plaklaştırıl tego albumu w Turcji. Ten album jest wspierany przez utwory Yeni Bir Gün w formacie kasetowym, a jako nowe nagranie jest mieszanka starych piosenek Eğri Büğrü i Barış Manço w środowisku studyjnym z Kurtalan Ekspres. Manço dał dwa koncerty z Kurtalanem Ekspresem w Emek Movie Theatre 20 października i 8 października w Suadiye Atlantik Cinema pod nazwą „Missed Randevu” w Stambule. W październiku 9 roku Hal Hal, nagrany wcześniej przez Nazana Şoraya, został wydany w 1980 roku z Eğri Büğrü, który po raz pierwszy pojawił się w Disco Manço, z tyłu. Płyta ta była ostatnią płytą Barış Manço i Kurtalan Ekspres wydaną w 45 roku. Piosenka, która przyciągnęła wielką uwagę swoją interpretacją Nazan Şoray i Barış Manço, była jedną z najpopularniejszych piosenek lat 45. i miała zapewnić, że ten klejnot został zidentyfikowany z Barış Manço. 80 maja 19 r. W Liège w Belgii urodził się Doğukan Hazar Manço, pierwsze dziecko Barışa i Lale Manço.

Barış Manço wydał album „Sözüm Meclisten Dış” pod koniec 1981 roku. Album „My Friend Donkey” nagle zdobył uznanie wszystkich, małych i dużych. Jednak 9 z 6 utworów na albumie utknęło w radzie nadzorczej TRT. Baris Manço, którego prawie każda piosenka do tej pory przeszła przez radę nadzorczą, tym razem, po tym, jak tylko "My Friend Donkey", "Scheherazade" i "Dönence" zostały przekazane przez radę nadzorczą TRT, 4 listopada 1981 r. Muzycy TRT nadali pozostałe utwory z albumu w radiu i telewizji. Odwiedził reżysera Macita Akmana i poprosił o ponowną ocenę albumu przez radę nadzorczą.

Manço dwukrotnie brał udział w programie „Teleskop” przygotowanym przez Izzeta Öz na TRT w 1982 roku i wykonał utwory „My Friend Donkey”, „Scheherazade”, „Dönence”, „Ali Yazar Veli Bozar” i „Hal Hal”. Wraz z moim przyjacielem Eşkiem, „Dönence”, który jest uważany za jeden z najbardziej udanych tureckich utworów rocka progresywnego, wraz ze zwykłymi hitami Barış Manço, które zawierają folkowe wyrażenia, takie jak „Ali Yazar Veli Bozar”, oraz Manço, który jest obecnie uważany za najpopularniejszy utwór po Dağlar Dağlar. Albumem „Sözüm Meclisten Out” z „Gülpembe” Barış Manço osiągnął szczyt popularności, który będzie trwał przez lata 80. Wielki sukces odniósł w 1982 roku, najpierw podczas trasy koncertowej po Anatolii, a następnie koncertów w Ameryce. W tym okresie Manço był gościem wielu programów telewizyjnych za granicą i koncertował w wielu krajach. Brał udział w programach telewizyjnych w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Belgii i Holandii w dniach 28-29 października 1982 roku. Złoty Motyl dla najlepszego męskiego artysty tureckiej muzyki pop z 1982 roku w wybranych oddziałach Konkurs Piosenki Eurowizji Baris Manco 1983 z piosenką TRT Turkey dołączył do kopania ich eliminacji. Chociaż Barış Manço został pokazany jako faworyt, został wyeliminowany przez jury w preselekcji i powiedział: „Właściwie moje jury liczy pięćdziesiąt milionów. Podejmą główną decyzję. Odwrócę się i nagram kawałek. Wtedy wszystko wyjdzie ”.

Barış Manço, Estağfurullah w lipcu 1983 roku… Co dla nas! wydał swój album. Wraz z tym albumem Manço stał się rzecznikiem narodu tureckiego, który przeszedł przez trudny okres z piosenkami zawierającymi moralne teksty, takie jak „Halil İbrahim Sofrası” i „Kazma”. „Spinki do mankietów”, które artysta nagrał najpierw z Lesem Mistigris w latach 60. pod tytułem „Like Us”, a później z Carefreelar, znalazły się na tym albumie w nowej aranżacji nagranej z Kurtalan Express. Manço, który po raz szósty został wybrany męskim artystą roku w konkursie Golden Butterfly Awards w 1984 roku, po raz drugi doświadczył radości bycia ojcem, gdy w lipcu 1984 roku urodził się jego drugi syn Batıkan Zorbey Manço.

Melodia Barış Manço zaczęła się zmieniać wraz z wydaniem albumu „1985 Carats” w 24 roku. Syntezator i struny elektroniczne Mój album ma dominujący styl, okres wysoko cenionego stylu w świecie elektronicznego popu, teknopopu i nowych trendów, które przyciągają uwagę w interakcjach Turcji tego roku, najbardziej poszukiwana tawerna muzyczna i arabeska do tej pory stała. Oprócz Bahadıra Akkuzu, który był wówczas w wojsku, Kurtalan Ekspres towarzyszył Manço na tym albumie z Jean Jacques Falaise, liderem Recreation, byłego zespołu rocka progresywnego z Belgii i przyjaciela Manço z lat 60. Album, na którym Jacques Falaise wniósł do Kurtalan Ekspres inne i harmonijne rozumienie melodii, przyciągnął uwagę ulubionymi piosenkami dzieci „Today Bayram”, „Say Zalim Sultan” i „Gibi Gibi”, w których mistyczny styl został przejęty przez umiejętnie napisane teksty. . Jedno z epickich dzieł, które spotykamy na innych albumach Manço, znajduje się również na tym albumie. Utwór pod tytułem „Lahburger” porusza tematykę westernizmu i orientalizmu. W tym samym roku Manço przeszedł operację. Trzy guzy w jamie brzusznej są skutecznie usuwane chirurgicznie.

Barış Manço opublikował album Değmesin Oil Paint pod koniec 1986 roku. Muzyczna zmiana, która zaczęła się wraz z albumem 24K, była bardziej widoczna na tym albumie i widać było, że Manço odchodzi od muzyki zespołu. Za aranżacje piosenek odpowiada Garo Mafyan i był to album ozdobiony elektronicznymi efektami popowymi w duchu lat 80-tych. Od tego czasu Manço był pionierem wielu artystów w tej dziedzinie, tworząc klipy wideo do swoich piosenek. Manço nagrał wiele swoich piosenek z albumu Degmesin Oil Paint. Dużym zainteresowaniem cieszyły się teledyski „Super Grandma” i „I Can't Forget”, których nazwisko należy do klasyków Barış Manço.

Chociaż Barış Manço myślał o wycofaniu Kurtalan Ekspres ze swoich płyt ze względu na rozwój technologii nagrywania, nadal utrzymywał na scenie nazwisko Kurtalan Ekspres. Jednak wraz z odejściem Caner Bora, Celala Güvena i Ahmeta Güvença (który wrócił w 1991 roku) z Kurtalan Ekspres, grupa w dużym stopniu utraciła klasyczną strukturę. W 1988 roku Garo Mafyan, który wszedł do muzyki Barış Manço na poprzednim albumie, został zastąpiony przez Hüseyin Cebeci, Ufuk Yıldırım na klawiszach i wokalistach Özlem Yüksek i Yeşim Vatan. „Tomato Biber Bakłażan”, „Kara Sevda”, „Can Bedden-get-out” i „Mint Limon Kabuğu” to produkty Bahadır Akkuzu z Kurtalan Express, które są produktami tej obsady. Hitler like ”odcisnął swoje piętno na tym okresie. Klipy wideo Baris Manco działające wcześniej jako pionierzy w Turcji dały w tym okresie szybkość. Manço, który nakręcił klipy do wszystkich piosenek na swoich albumach, Sahibinden İhtiyaçtan i Darısı Başıza, nie zaniedbał przycinania swoich starych hitów. Barış Manço został uznany za najbardziej utytułowanego artystę muzyki pop roku wraz z Sezen Aksu w 1988 roku.

Od 7 do 77, tournee po Japonii i latach 1990

Barış Manço planował i projektował programy telewizyjne, które chciał wyprodukować od lat. Jednak nie mógł uzyskać pozytywnej odpowiedzi od administracji TRT z tego okresu. W końcu, w październiku 1988 roku, zaproponował program, który nie miał precedensu w telewizji TRT 1, aby ożywić projekt telewizyjny. W 7 roku narodził się program „Od 77 do 1988 lat z Barış Manço”, będący edukacyjnym i rozrywkowym światowym dokumentem dla dzieci i rodziny, który przyciągnął uwagę milionów widzów od czasu jego premiery. W 1988 r. Rozpoczyna się program „Od 7 do 77 lat”, dzięki któremu Barış Manço stanie się miłośnikiem wszystkich, a zwłaszcza dzieci. W tym programie emitowanym w TRT zespół telewizyjny podróżuje do ponad 150 krajów i przedstawia je publiczności. Stał się najbardziej utytułowaną twarzą telewizyjną tamtego okresu, udzielając porad dzieciom i dając im możliwość zaprezentowania swoich talentów w filmie „Chłopiec, który będzie mężczyzną”. „Z Barış Manço, od 7 do 77 lat”, jak sama nazwa wskazuje, przemawia do wszystkich grup wiekowych i składa się z samych sekcji. Z „Chłopcem, który będzie mężczyzną”, dziećmi, „Drugim śniadaniem” dla starszych i starszych, „Emeryturą” i „ Dere Tepe Turkey ”z dorosłymi; stąd przemawiał do wszystkich.

W 1990 roku wyjechał do Japonii w ramach „przyjaźni turecko-japońskiej” zorganizowanej z okazji 100. rocznicy przybycia Ertuğrul Fregata do Japonii i dał swój pierwszy koncert w Japonii. Po tym koncercie wystąpił następca tronu Japonii. W 1991 roku wrócił do Japonii i dał koncert na Tokyo Soka University Ikeda Hall. Uniwersytet Soka z Manço'yl podczas koncertu rektor i prezes Fundacji Soka Daisaku Ikeda wspominając o pieśniach Black Sevda z rękami flagami i entuzjastycznym widokiem na salon, pozwala też zobaczyć ciekawe koncerty w Turcji. 5 lutego 1992 roku zmarła jej matka Rikkat Uyanık (Manço, Kocataş) i została pochowana na cmentarzu Karacaahmet.

Barış Manço, który wydał swój album Mega Manço w 1992 roku, zdołał zmusić się do słuchania takich piosenek jak „Bear” i „Süleyman”, w środowisku, w którym wielu nowych członków, którzy podążali za jego formułą w okresie zwanym „eksplozją popu” po 1991 roku, formuła zastosowana od 1986 roku jest stara. zdał sobie sprawę, że nie przyniósł on aż takiej premii. W późniejszym wywiadzie sam stwierdził, że album mógłby być lepszy. Z Partii Prawdziwej Ścieżki kierowanej przez Tansu Çillera w wyborach lokalnych w 1994 roku Kadıköy Został kandydatem na burmistrza, ale z powodu choroby wycofał się z kandydatury przed wyborami. W 1995 roku wydał album Children With Your Permission. W 1995 r. Odbył bardzo udaną trasę koncertową po Japonii, po otrzymaniu oferty koncertowej z Japonii. Jego album koncertowy Live in Japan został wydany w 1996 roku.

Po tym okresie Barış Manço czerpał z telewizji i ekranu muzycznego w czasach, gdy jakość muzyki spadła względnie, wzrosły prywatne telewizory i pojawiła się koncepcja oglądania. Pod koniec lat 1990. chciał stworzyć projekt „Tale of the Turtle” i nagrywano też promocje, ale na prośbę wytwórni zdecydował się na wydanie kompilacji Mançoloji. Piosenki wybrane na prośby fanów zostały nagrane w aranżacjach Esera Taşkırana, który grał również na Kurtalan Ekspres.

Dyskografia

Manço, którego pierwsza płyta została wydana w 1962 roku z piosenkami Twistin Usa i The Jet, które nagrał z orkiestrą Harmoniler, pierwszymi tureckimi kompozycjami Manço były utwory wydane w 1967 roku, Kol Buttons i Seher Vakti.

Manço ma 12 studiów, 1 koncert, 7 albumów kompilacyjnych i 31 singli.

Klipy muzyczne

Swój pierwszy teledysk nakręcił w 1973 roku do piosenki Hey Koca Topçu. W tym klipie członkowie grupy muzycznej Kurtalan Ekspres pojawili się w kostiumach Janissary i Mehter, a Barış Manço pojawił się jako Mülâzim-i Evvel Barış Efendi w wojskowym stroju.

Zwłaszcza od czasu rozwoju kultury klipów w latach 1970. w Turcji Baris Manco zaczął wizualizować piosenkę do własnego programu. Najbardziej uderzającą z tych pieśni wizualnych nadawanych w programach była „Oto Hendek, oto wielbłąd”. [64] Ta piosenka została całkowicie przycięta do grafiki, która będzie miała bezpośredni wpływ na ludzi z tamtego okresu. Jak prawie każdy klip z Barış Manço, ten klip ma cel społeczny. Barış Manço, który podróżował do różnych miast, aby nagrać teledysk do utworu „Can Bodyeden Çıkmazca” i utworu „My Friend Donkey”, zawsze dodawał wiadomości społecznościowe z wyjątkiem piosenki w swoich klipach. Jego klipy zaczęły być pokazywane przez różne organizacje prywatne po TRT. Artysta powiedział: „30. Yıl Özel: Tümü Aksesuar nakręcił klipy do wszystkich piosenek z albumu „İhtiyaçtan”. Najbardziej uderzającym z nich był klip do piosenki „On the Beach”.

W 1995 roku młodzi piosenkarze pop z tamtego okresu zebrali się, by zaśpiewać piosenkę „Adam Olmus Çocuk Choir” pod tym samym tytułem do albumu „Let Your Allowance Children”, a także Ajlan & Mine, Soner Arıca, İzel, Jale, Burak Kut, Nalan, Hakan Peker, Tayfun, Grupamin. Ufuk Yıldırım i Barış Manço nakręcili razem klip do tej piosenki na placu Taksim.

Dziedzictwo muzyczne

Turcja rozpoczęła się w latach pięćdziesiątych XX wieku wraz z Erkinem Korayem, Cem Karaca, jednym z założycieli muzyki rockowej do obecnych nazwisk, takich jak Mongołowie. Zwłaszcza lata 1950., okres, w którym nowa misja w Turcji. Ten nowy gatunek muzyczny, utworzony przez połączenie różnych gatunków muzycznych, czerpie z tradycyjnej muzyki, takiej jak turecka muzyka klasyczna i turecka muzyka ludowa, tworząc Anadolu Rock lub Anadolu Pop. W tym okresie Manço próbuje komunikować się między różnymi rodzajami muzyki, łącząc pieśni ludowe i klasyczne utwory muzyki tureckiej z muzyką rockową.

Zespół Carefree, który stworzył także utwór Spinki do mankietów, który rozsławił Manco, tworzy niepowtarzalny styl, łącząc anatolijskie pieśni ludowe, wschodnie melodie i współczesną muzykę zachodnią. Indyjskie okoliczności w moim ubraniu, broda, choć dziwne jest mieć inny wygląd z pierścieniami w tym stylu ubioru jest akceptowany przez wszystkich z czasem. W 1970 napisał tekst, który sprzedał się w ponad 700.000 1970 Mountains Mountains zdobywa uznanie Turcji. Mongołowie, którzy zajmą ważne miejsce w anatolijskiej muzyce pop, oraz Kurtalan Express, który powstał na początku lat 2023., kontynuują swój oryginalny styl muzyczny. Album z XNUMX roku z jego infrastrukturą elektroniczną i jakością muzyczną, utwory Dönence i Gül Pembe pod względem wykorzystania gitary basowej to wybitne dzieła Kurtalana Eskpresa.

Chociaż nie tworzył muzyki rockowej z przeciwnikami takimi jak Barış Manço i Cem Karaca, zamach stanu z 12 września również miał negatywny wpływ na muzykę ze względu na narzucone przez siebie ograniczenia. W Turcji, podobnie jak u schyłku muzyki rockowej Manco w latach 1980-tych, głównie 24-karatowego rocka i popu, właścicielowi potrzeba prosperowania albumu do głowy. Do 1990 r. Telewizja, radio nadające TRT jest jedyną instytucją w Turcji do 1992 r., Niesławny dziadek Manco, niektóre z piosenek, jak np. Szylkret pochylony w odpowiedzi na VR, nie są publikowane. W tym samym okresie tworzy także piosenki dla dzieci, takie jak Today Bayram.

Turcja jest u szczytu muzyki pop, a muzyka jest tworzona na rynek w latach 1990. Manco, a następnie usuń album pod względem jakości muzycznej, która jest uważana za złą Mega Manco. W 1998 roku z powodu 40-lecia swojej twórczości zaczął nagrywać album Mançoloji.

Inne prace

Program telewizyjny od 1988 do 1, który rozpoczął się jako program edukacyjny, kulturalny i rozrywkowy dla dzieci i rodzin w październiku 7 roku na antenie TRT 77, pojawił się na ekranie po raz 1998 w czerwcu 378 roku i pobił trudny do osiągnięcia rekord w tureckiej telewizji. W swoim programie Equator To Poles wraz ze swoim zespołem podróżował do ponad 100 różnych regionów na pięciu kontynentach i pokonał blisko 600.000 4 km. Wyprodukował także program liryczny -tolksov- o nazwie 21 × XNUMX Doludizgin.

Baba Bizi Eversene z 2 stycznia 1975 roku to jedyny film artysty. Barış Manço zagrał w tym filmie główną rolę i razem z Kurtalanem Ekspresem stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu. Wyreżyserowany przez Sinana Çetina, stworzył ścieżkę dźwiękową do filmu Numer 1985 z 14 roku z Kurtalanem Ekspresem oraz muzykę do filmu z 1982 roku Çiçek Abbas z Cahitem Berkayem.

W 1963 r. Napisał artykuły o muzyce w gazecie Yeni Sabah pod pseudonimem „Sami Sibemol”. W 1993 roku zaczął pisać rubrykę w Milliyet Newspaper pod tytułem „Oku Bakiim”, która przeniosła ich tematy z życia codziennego i kontynuowała pisanie do 1995 roku. Przed śmiercią planował włożyć 40 lat swojego muzycznego życia w książkę.

W 1998 roku rozpoczął karierę w turystyce i otworzył osiedle wakacyjne Club Manço dla 600 osób, położone w dzielnicy Akyarlar w dzielnicy Bodrum Muğla. Prezes Süleyman Demirel otworzył placówkę.

Śmierć

Cierpiał na zawał serca w swoim domu w Moda w Stambule około godziny 31:1999 w nocy 23 stycznia 30 roku i zmarł o godzinie 01:30 tej samej nocy w szpitalu chirurgii klatki piersiowej i sercowo-naczyniowej Siyami Ersek, skąd został usunięty. Wcześniej miał skurcz serca w 1983 roku. W 1991 r. Odbyła się państwowa ceremonia pogrzebowa, na której otrzymał tytuł artysty państwowego. TRT, Kanal D i Kanal 6 transmitują tę ceremonię na żywo bez przerwy. Telewizory STV i Star przez cały dzień dzieliły się przemyśleniami swoich fanów z Manço Köşk. Ponadto Star TV opublikowała wywiad nagrany tuż przed jego śmiercią. 3 lutego 1999 r. Jego ciało owinięte turecką flagą z flagą Galatasaray zostało przywiezione do Centrum Kultury Atatürka i odbyła się ceremonia, a następnie modlitwa pogrzebowa została odprawiona w meczecie Levent i pochowana na cmentarzu Mihrimah Sultan w Kanlıca. Zgodnie z interpretacją „Winnice Gesi”, w jego grobie złożono również ziemię przywiezioną z miasta Gesi Kayseri. Po jego śmierci prezydent Süleyman Demirel i niektórzy politycy złożyli kondolencje.

«Poza tym nie twierdzę, że jestem artystą. Jeśli moje wnuki będą odczytywać Barış Manço jako „artystę” po mojej śmierci, zostanie on zarejestrowany jako artysta. To, co zostawisz na przyszłość, jest ważne. W przeciwnym razie nie należy mówić sobie „Jestem artystą”, żyjąc. »(Jego słowa podczas wywiadu)

Przed śmiercią Barış Manço skomponował piosenkę z okazji 40. rocznicy swojego życia muzycznego, ale nie mógł napisać tekstu. Mançology, która zawiera tę piosenkę, została wydana w 40 roku i stała się najlepiej sprzedającym się albumem tego roku, sprzedając się w 1999 milionach egzemplarzy. Później, w 2,6 roku, ukazał się pamiątkowy album „Yüreğimında Barış Şarkları”.

Po śmierci Manço Kurtalan Ekspres nie pracował nad nowym albumem i brał udział w wielu pamiątkowych koncertach Barış Manço przez około dwa lata. Po utracie ważnego solisty zespół wydał swój pierwszy solowy album, 2003, w październiku 3552 roku.

Aktywa

Barış Manço tuż przed śmiercią założył wioskę wakacyjną o nazwie Club Manço. Według zeznań jego syna Doğukana i jego żony Lale Manço, Barış Manço nie miał żadnych długów za życia. Założona we współpracy z parą Manço i rodziną Aksüt, „ASM Dış Ticaret Turizm İnşaat Sanayi A.Ş.” mieli spółkę ze wspólnymi udziałami. W związku z niespłaceniem w terminie pożyczek zaciągniętych na rzecz Club Manço od tej firmy, Halk Bank sprowadził majątek poręczycieli do przejęcia. Wykluczenia, które rozpoczęto 4 lipca 2002 r., Miały spłacić 2,5 biliona długów za pieniądze z tamtego dnia, a te przejęcia dotknęły jego rodzinę, a także jego bliskich, ponieważ Manço Köşk był jednym z przejętych. W wyniku tych zastawów sprzedano trzy zabytkowe samochody Rolls-Royce, MG i Jaguar, antyki i fortepian. Pełna spłata zadłużenia nastąpiła do 2009 roku. Nadal utrzymywała się niechęć do zadłużenia między Lale Manço a Sulhi Aksüt. W sprawie długów i przejęć, rodzina Manço napisała listy do Prezydenta i Premiera z prośbą o pomoc [86]. Jednak nie otrzymali odpowiedzi na żaden z tych listów.

Wyimaginowane i ważne wypowiedzi Manço

Zapytany do Barış Manço podczas wywiadu z TRT, powiedział: „Mam kilka marzeń: mam laskę w ręku, może Doğukan na ramieniu, kiedy miałem 80 lat, muszę wyjść na scenę i sprawić, by orkiestra symfoniczna zagrała z jego pomocą w 2023 roku jako jeden z moich największych ideałów”. Powiedział. Ponownie w tym wywiadzie: "Dlaczego w waszych piosenkach zawsze pojawia się śmierć, mimo że jesteście tak żywiołowi?" „Śmierć budzi się ze snu życia”. udzielił odpowiedzi. W historii życia, którą opowiedział podczas malowania własnego portretu: „Jak powiedział Cahit Sıtkı, wiek 35 lat to połowa drogi, minąłem to miejsce, byłem w połowie drogi”. Powiedział. Zapytany we własnym filmie dokumentalnym: „Wasze albumy sprzedają się bardziej w Japonii. Czemu to przypisujesz? ” „Moje albumy przeszły tam miliony. W Turcji, chociaż byłbym zadowolony z pół miliona ”. udzielił odpowiedzi. Zapytany o dziecko, które zginęło w wypadku drogowym, przypomniało mu się w tym dokumencie: „Miał być moim przyjacielem, był moim przyjacielem. To są bardzo trudne pytania ”. Wyraził swój smutek, mówiąc. W filmie dokumentalnym przygotowanym przez Müge Anlı: „Chcę mieć pannę młodą i będę miał dwie córki. Niech Allah da nam życie. " Powiedział. Jeśli chodzi o Müge Anlı: „Nie, nie chcę, aby mój dom był muzeum. To jest nasz dom. Mieszkaliśmy tutaj, niech tu mieszkają nasze dzieci. Moje panny młode będą przychodzić częściej. Niech Allah da nam życie, zamieszkajmy tutaj. " Powiedział. Manço nie chciał, aby jego dom został przekształcony w muzeum.

Program Ali Kırca "Plac Polityczny" nadpisze wyrażony w jego książce wymianę i rozwój muzyczny w Turcji, ale efekty życia nie były wystarczające. Wspomniał również o książce, którą napisze, i encyklopediach podróżniczych w programie kukiełkowym, w którym brał udział.

W wywiadzie dla Star TV w 1999 r. „Chcę spokojniejszego otoczenia”. Powiedział, że zmarł wkrótce po tym wywiadzie. W wywiadzie z najnowszymi zdjęciami artysty, gdzie kryzys napięć politycznych i braku miłości w Turcji, wyraził swoje niezadowolenie z konfliktu i „Teraz zrobię album”. Powiedział.

Jego miejsce i znaczenie w tradycji minstreli

Barış Manço jest postrzegany przez niektóre środowiska akademickie jako współczesny przedstawiciel tradycji minstrelsy, będącej kontynuacją tradycji literackiej bard - baksı. W swoich pieśniach wykorzystuje kulturę, sztukę i literaturę ludową, często wykorzystując zarówno formy, jak i tematykę omawianej tradycji; Przekazywanie wiadomości w swoich utworach i uwielbienie jego imienia, tak jak robią to minstrele w ostatnim czterowierszu jego piosenek, to główne podstawy tego poglądu. Barış Manço jest postrzegany przez niektórych naukowców jako przedstawiciel nowej formacji. Jest to formacja, którą można uznać za kontynuację tradycji minstrelińskiej i nazwać ją „Współczesną Poezją Turecką”. To, co robi Manço, nie jest dokładną kopią i kontynuacją tradycji, ale reprodukcją poprzez ich łączenie i przekształcanie.

Domy Baris Manco

KadıköyDwór w tureckiej dzielnicy Moda został przekształcony w dom, w którym wystawiane są rzeczy artysty i jego rodziny. Dwór był murowaną rezydencją zbudowaną w XIX wieku i znaną jako dom rodziny Whittall. Posiadłość została kupiona przez Manço w latach 19. XX wieku i mieszkał z rodziną w tej rezydencji aż do śmierci. Dziś ta historyczna rezydencja otoczona apartamentami służy jako dom Barış Manço i eksponowane są rzeczy osobiste Barış Manço. Aby ten dom mógł być muzeum, wszystkie jego prawa musiały kiedyś nadejść, ale aktem własności domu był zarząd banku. Kadıköy Gmina nie znajduje się w klasie muzeum, ponieważ w treści jest przedstawiona rodzina.

Artysta ma inny dom w Liège w Belgii. Kiedy jego rodzina wystawiła ten dom na sprzedaż, kupił wentylator o imieniu Nusret Aktaş. W domu o nazwie „Liège Peace House” eksponowane są rzeczy artysty.

Dokument Barış Manço

Producent Erkmen Sağlam, który od lat współpracuje z Barış Manço, posiada obszerne archiwum zdjęć wykonanych w różnych okresach życia artysty. Część tego archiwum zdjęć znajduje się w Barış Manço Evi. Organizowana przez producenta Erkmen Sağlam wystawa fotografii „Barış Manço Photography” odwiedziła wiele miast i spotkała się z fanami. Wystawa fotograficzna jest nadal wystawiana, odwiedzając województwo.

Ty, otwarty w imieniu Barış MançoTube Jest też kanał. Na tym kanale znajduje się bardzo obszerne archiwum od nagrań koncertowych artysty po programy podróżnicze, teledyski, filmy dokumentalne i materiały pogrzebowe.

Artysta posiada adresy w mediach społecznościowych. Zarządzane przez jego rodzinę konta zawierają wiele archiwalnych zdjęć i filmów.

nagrody

Otrzymał ponad trzy tysiące nagród za swoje życie muzyczne i telewizyjne. Nagrody te są wystawiane w Barış Manço Evi. Jej główne nagrody to:

  • W 1987 r. Belgia otrzymała tytuł „Ambasadora Kultury Turcji”.
  • W 1991 roku tytuł „Artysty Państwowego” Turcji
  • W 1991 roku Japan Soka University „International Culture and Peace Award”
  • W 1991 roku Hacettepe University uzyskał tytuł „Honorowego Doktora Sztuki”.
  • W 1992 r. Otrzymał tytuł „Francuskiego Rycerza Literatury i Sztuki”. W październiku ceremonia odbyła się w Pałacu Francuskim w Stambule.
  • Tytuł „Honorowego Obywatela” belgijskiego miasta Liège
  • Kocaeli należny 1994 wydany przez Uniwersytet, który wprowadził Turcję i Turcję w świat pracy „Dyplom pokoju”
  • W 1995 r. Denizli Pamukkale University uzyskał tytuł „Honorowego doktoratu w dziedzinie edukacji dzieci”.
  • W 1995 roku Japan Min-On Foundation „High Honor Medal”
  • Międzynarodowa Nagroda Technologiczna
  • Order Kawalera Leopolda II Królestwa Belgii
  • Tytuł „Obywatelstwa Turkmenistanu” przyznany przez Prezydenta Turkmenistanu Saparmurat Turkmenbashi w 1995 roku
  • Zdobył 200 złotych i jedną platynową płytę i taśmę za ponad 12 piosenek.
  • Tytuł Honorowego Syna
  • Ponad 3000 tablic i nagród.


pogawędzić

Bądź pierwszy i skomentuj

Yorumlar